Mięśniakomięsak gładkokomórkowy! Pomóż mi w walce o zdrowie!

Wrzesień 2021 roku

Wszystko zaczęło się we wrześniu 2021 roku. To miało być zwykłe badanie, takie, które miało tylko potwierdzić, że wszystko jest w porządku. Kontrola, po której człowiek wychodzi z ulgą i wraca do normalnego życia.

Zamiast tego podczas USG urolog zauważył coś niepokojącego: guz, który uciskał moczowody i pęcherz. Niedługo później przyszła diagnoza, która zmieniła wszystko: mięśniakomięsak gładkokomórkowy.

Operacje

W styczniu 2023 roku przeszedłem pierwszą operację. Lekarze usunęli guza wraz z prawym moczowodem i wykonali jego wszczepienie do pęcherza. Kilka miesięcy temu przyszła kolejna operacja: usunięcie guza miednicy i resekcja odbytnicy. Znów sala operacyjna, znów oczekiwanie i walka o powrót do zdrowia.

W trakcie choroby przeszedłem wiele zabiegów. Każdy z nich był trudnym krokiem, ale też kolejnym etapem tej długiej, wymagającej drogi.

Leczenie

Lekarze próbowali różnych metod leczenia. Każda kolejna dawała nadzieję, że tym razem uda się zatrzymać chorobę. Niestety nie wszystkie terapie działały, zostawiając po sobie tylko osłabienie i kolejne pytania bez odpowiedzi.

Dziś leczenie wygląda inaczej niż wcześniej. Chemioterapia w Koszalinie stała się częścią rzeczywistości, regularnym punktem w kalendarzu, do którego trzeba dojechać mimo wszystko. To około 500 kilometrów od domu, od codzienności, od wszystkiego, co znajome.

Skutki uboczne

Jednym ze skutków ubocznych leczenia są polineuropatie. Zaczęło się od subtelnych zmian: dziwnego mrowienia, jakby ciało przestawało mówić swoim dawnym językiem. Później przyszło coś bardziej stałego: brak czucia w tylnej części prawej nogi i stopy tej samej kończyny.

Codzienność

Dziś jestem w domu, razem z moją żoną, która jest ogromnym wsparciem. Jej obecność daje poczucie stabilności w świecie, który od dawna nie jest już taki sam. To ona pomaga w zwykłych rzeczach, ale też w tych trudniejszych momentach, kiedy choroba przypomina o sobie najmocniej.

Nie mam możliwości powrotu do pracy, choroba wyznaczyła inne tempo życia, inne granice, których nie da się przeskoczyć.

Przed diagnozą

Przed diagnozą sport był moją codziennością. Szczególnie bieganie. Długie dystanse, rytm kroków, wolność, która zaczynała się gdzieś między pierwszym a ostatnim kilometrem. To był czas, kiedy ciało niosło mnie do przodu, a głowa mogła się wyciszyć.

Dziś tamten świat zastąpiło coś spokojniejszego. Wędkarstwo. Cisza, woda i cierpliwość, która wygląda inaczej niż kiedyś, ale wciąż pozwala być blisko siebie i tego, co proste.

Proszę o pomoc

Leczenie wiąże się z ogromnymi kosztami, a bez wsparcia ta droga staje się niezwykle trudna do udźwignięcia. Każda pomoc ma znaczenie. Każdy gest staje się częścią czegoś większego: szansy na dalsze leczenie i walkę o zdrowie.

Z całego serca dziękuję za pomoc.