Chłoniak Hodgkina. Pomóż mi w walce o powrót do zdrowia.

Uporczywy kaszel

Rok temu, w czerwcu, pojawił się u mnie kaszel. Lekarz zdiagnozował zapalenie oskrzeli, a antybiotyki szybko przyniosły poprawę. Poczułam ulgę i spokój, jakby wszystko wróciło na swoje miejsce. Myślałam, że to już zamknięty rozdział.

Kilka miesięcy później kaszel wrócił, a częste infekcje zaczęły mnie niepokoić. Kolejne leki nie przynosiły poprawy. Zaczęły się badania, a z nimi niepewność, która rosła z każdym kolejnym dniem oczekiwania na wyniki.

Diagnoza

Po wielu badaniach usłyszałam diagnozę: chłoniak Hodgkina. W jednej chwili świat się zatrzymał. Słowa lekarza docierały do mnie jak przez mgłę, a potem przyszła cisza: ciężka, przytłaczająca. Pojawił się lęk, niedowierzanie, łzy, ale też poczucie całkowitego zagubienia. W głowie miałam chaos i tysiące pytań.

Teraz dojeżdżam do Gdańska na chemioterapię. Te podróże stały się częścią mojego życia. Czasem są ciche i spokojne, a czasem bardzo długie, wypełnione myślami, których nie da się zatrzymać.

Szkoła i znajomi

Dziś jestem w domu, jednak brakuje mi szkoły. Zwykłych dni, hałasu na przerwach i rozmów między lekcjami. Najbardziej jednak brakuje mi moich znajomych, ich obecności, śmiechu, tych krótkich momentów, które kiedyś były codziennością.

Wiele zainteresowań

Przed chorobą lubiłam jazdę na rowerze, wycieczki i długie spacery. To dawało mi wolność. Poczucie, że mogę po prostu iść lub jechać przed siebie i na chwilę zapomnieć o wszystkim.

Miałam też swoją artystyczną stronę. Rysowanie było dla mnie sposobem na wyciszenie emocji i zatrzymanie myśli na papierze. Lubiłam też piec torty. W kuchni czułam radość z tworzenia czegoś dla innych, a makijaż był moją formą wyrażania siebie.

Proszę o wsparcie

Choroba zmieniła moje życie i codzienność. Każdy dzień to walka nie tylko o zdrowie, ale też o zwykłe funkcjonowanie. Dlatego zwracam się z prośbą o pomoc. Każde wsparcie ma dla mnie ogromne znaczenie.