Złośliwy guz pnia mózgu! POMÓŻ! Mój 3-letni syn Ignacy walczy z nowotworem!

Zwykłe przeziębienie

W lutym, mój syn Ignacy, złapał zwykłe przeziębienie, które na początku nie budziło większego niepokoju. Z czasem jednak pojawiły się objawy, które wyraźnie wykraczały poza typową infekcję: przestał oddawać mocz przez wiele godzin. Do tego doszły apatia, bóle głowy i zaburzenia równowagi.

Dwie hospitalizacje miały przynieść odpowiedzi, ale przyniosły tylko coraz większy niepokój. Podczas drugiego pobytu wykonano tomografię głowy: badanie, które zmieniło wszystko. Obraz pokazał obecność guza.

Diagnoza

Na początku marca Ignacy został pilnie przewieziony do Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie. Tam został wykonany rezonans magnetyczny i biopsja. Diagnoza była jednoznaczna: złośliwy, naciekający guz pnia mózgu, nieoperacyjny.

Po 16 dniach cyklu radioterapii pojawiło się coś, na co wszyscy czekali z ogromną nadzieją: pierwsze, małe cofnięcie choroby. Porażenie twarzy zaczęło ustępować, mowa stała się wyraźniejsza, przełykanie mniej trudne, a kroki bardziej pewne.

Od początku leczenia Ignacy również bierze udział w badaniach klinicznych.

Kolejne etapy

Teraz każdy kolejny etap zależy od tego, jak choroba będzie się zachowywać. Lekarze mówią o możliwych dalszych ścieżkach: ponownej radioterapii albo chemioterapii w tabletkach, jeśli dojdzie do progresji.

W tle pozostaje jeszcze jedna nadzieja: zakup leku sprowadzonego z Niemiec.

Codzienność

Dziś jestem przy synu cały czas. Trzymam jego dłoń wtedy, kiedy tego potrzebuje. Dom stał się bezpiecznym miejscem, a jednocześnie przystankiem między kolejnymi wizytami kontrolnymi.

Ignacy przechodzi przez wszystko na swój sposób. Zdarzają się chwile spokoju, ale też takie, w których emocje wymykają się spod kontroli: trudne, nagłe, nie do zatrzymania. Wtedy najważniejsze jest po prostu być obok, bez pytań i bez pośpiechu.

Ignacy w spokojniejszych momentach choroby, uwielbia podziwiać wszystko co lata: samoloty, szybowce, balony, paralotnie, spadochrony. Potrafi długo o nich mówić. Równocześnie fascynuje go medycyna. To, jak działa ludzkie ciało.

Proszę o wsparcie

W tej codzienności najtrudniejsze jest poczucie, że oprócz walki z chorobą trzeba mierzyć się także z czasem i kosztami, które nie czekają. Dlatego każda pomoc staje się czymś więcej niż wsparciem.

Każdy gest ma znaczenie większe, niż można to opisać.