Nowotwór jelita grubego z przerzutami! Pomóż mi w walce o zdrowie!

Początek walki

Wszystko zaczęło się niewinnie, około trzy lata temu. Coraz częściej bolał mnie brzuch. Do tego doszły problemy z wypróżnianiem. Na początku ignorowałem to. Zrzucałem wszystko na stres albo zatrucie pokarmowe.

Jednak kiedy przez długi czas problem nie mijał umówiłem się do lekarza. Później przyszły badania, rozmowy ze specjalistami, kolejne gabinety.

Diagnoza przyszła szybciej, niż myślałem: nowotwór jelita grubego z przerzutami do wątroby.

Nowa codzienność

Lekarze zdecydowali o wdrożeniu długoterminowej chemioterapii. Przyjąłem to w ciszy, ale w środku wszystko się we mnie zatrzymało.

Potem przyszła codzienność, która nie dawała wytchnienia. Bóle kości rozlewały się po ciele. Głowa pulsowała, bolały zęby. Mdłości i brak energii zaczęły wyznaczać rytm dnia.

Pojawił się strach i zmęczenie, ale też cicha nadzieja, że wszystko niedługo wróci do normy.

Rodzina

Obecnie jestem w domu rodzinnym. To miejsce, które pamiętam z innych czasów: prostszych i zwyczajnych. Moi rodzice są przy mnie cały czas. Mama gotuje zdrowe posiłki, a tato jest kierowcą podczas wyjazdów do różnych specjalistów czy do szpitala na kolejne cykle chemioterapii.

Rodzeństwo dzwoni, kiedy tylko może. Słyszę w ich głosach niepokój, który próbują ukryć pod codziennymi tematami.

Wszyscy się martwią, a ja to czuję. Jestem ogromnie wdzięczny, że w tym wszystkim nie jestem sam, nawet jeśli czasem samotność i tak siada obok.

Małe sukcesy

Staram się żyć i doceniać każdy dzień, nawet jeśli wygląda zupełnie inaczej niż kiedyś. Moim codziennym wyzwaniem stał się spacer. Czasem krótszy, czasem dłuższy, w zależności od sił. Kiedy uda mi się go zrobić, czuję cichą satysfakcję.

Nie mogę pracować ani się przemęczać. Stomia i port naczyniowy przypominają mi każdego dnia o chorobie i ograniczeniach, które ze sobą niesie.

Moje pasje

Moją wielką pasją jest motoryzacja. Szczególne miejsce w moim sercu zajmują sportowe samochody, które wciąż potrafią wywołać we mnie dziecięcą ekscytację.

Odpoczynek od leczenia daje mi granie na konsoli i dobra muzyka. To proste rzeczy, które pozwalają na moment zapomnieć o chorobie i wrócić myślami do czegoś lżejszego.

Największą pasją i jednocześnie największą siłą jest dla mnie mój syn. Uwielbiam patrzeć, jak trenuje i gra w siatkówkę. Te chwile na boisku znaczą dla mnie więcej niż cokolwiek innego.

Prośba o wsparcie

Ze względu na stan zdrowia nie jestem w stanie pracować. Każdy dzień wiąże się z wydatkami, które trudno mi samodzielnie udźwignąć: leki, dojazdy do szpitala, specjalistyczna żywność oraz inne podstawowe potrzeby.

Każde wsparcie ma dla mnie ogromne znaczenie i pomaga mi w codziennej walce o zdrowie.